و از اقتداى عصر خود به ظهر امام ظاهراً اولى اجتناب است . وظاهراً مىبايد كه موقف امام اعلى از موقف مأموم نباشد مكر آن كه علوّ به قدر يسيرى باشد مثل يك انكشت يا اندكى بيشترو ظاهراً تا نيم شبر معفوّ باشد و احوط مساوات است خصوصاً درمَسيَل‌ها . و احوط آن است كه موقف مأموم نيز چنين باشد چنانچه از بعضى اخبار مستفاد مىكردد اكر چه بعضى ديكر دلالت برتجويز علوّ مأموم برمقدار ازيد از آنچه مذكور شد مىكند . واكر مقتدى يك كس باشد ، درجانب راست امام ايستد مكر در نماز ميّت كه درخلف امام مىايستد و ظاهراً محاذات آن كه در يمين ايستد قصورى نداشته باشد و اكر متعدد باشد درخلف امام بايستد مكر زن و عريان وقتى كه اقتداء به امثال خود كنند . و احوط اين است كه مجزوم و مبروص و ولدالزّنا و اعرابى امامت نكند مكر آن كه صالح امامت جمعه منحصر در ايشان شود كه در اين صورت جمع ميان نماز جمعه به ايشان و بعد از آن ظهر منفرداً احوط است و دربعضى اخبار وارد است كه هركه در روى او آثار باشد امامت نكند و ظاهراً مراد از آثار ، برص و جذام باشد كه در بعضى اخبار به آن تصريح شده و درذكرى حمل آن به برص كرده « 1 » . و احوط آن است كه بنده امامت نكند مكر بنده‌ها را واكر صالح اقتداء منحصر در او شود ظاهراً جماعت با او كردن درغير جمعه بهتر از ترك است و جمعه را با او كردن متعيّن است اكر چه بعد از آن اعادهء ظهر منفرداً احوط است . ودراين خلافى نمىداند كه زن و خنثى امامت جمعه نتوانند كرد و احوط آن است كه در عيد نمازجمعه به مثل خود اقتداء نكند مكر در نماز ميّت .

--> ( 1 ) . ذكرى الشيعه ، شهيد اوّل ، مؤسسهء آل البيت ، چاپ اوّل ، ج 4 ، ص 472 .